Z drem inż. Henrykiem Majchrzakiem, dyrektorem Departamentu Energetyki Ministerstwa Gospodarki, rozmawia Czesław Rychlewski.
2010-01-19 15:54:39 | Czesław Rychlewski
Niektórzy dyskutanci podczas II Konferencji Problemowej „ENERGETYKON 2009” chwalili przyjęty przez rząd dokument „Polityka energetyczna Polski do 2030 roku”. Wspominali, że poprzednie tego typu opracowania były ogólnikowe, niekonkretne i niewiele z nich wynikało w praktyce. Ten dokument takich wad nie ma i jest szansa, że zostanie zrealizowany.
„Polityka energetyczna Polski do 2030 roku” odpowiada na najważniejsze wyzwania stojące przed polską energetyką, zarówno w perspektywie krótkoterminowej, jak i w perspektywie do 2030 r.
Polski sektor energetyczny stoi obecnie przed poważnymi wyzwaniami. Wysokie zapotrzebowanie na energię, nieadekwatny poziom rozwoju infrastruktury wytwórczej i transportowej paliw i energii, znaczne uzależnienie od zewnętrznych dostaw gazu ziemnego i niemal pełne od zewnętrznych dostaw ropy naftowej oraz zobowiązania w zakresie ochrony środowiska, w tym dotyczące klimatu, powodują konieczność podjęcia zdecydowanych działań zapobiegających pogorszeniu się sytuacji odbiorców paliw i energii.
Polska, jako kraj członkowski Unii Europejskiej, czynnie uczestniczy w tworzeniu wspólnotowej polityki energetycznej, a także dokonuje implementacji jej głównych celów w specyficznych warunkach krajowych, biorąc pod uwagę ochronę interesów odbiorców, posiadane zasoby energetyczne oraz uwarunkowania technologiczne wytwarzania i przesyłu energii.
Jakie są główne kierunki polskiej polityki energetycznej?
Wyszczególnione zostały w dokumencie. Są to:
- poprawa efektywności energetycznej,
- wzrost bezpieczeństwa dostaw paliw i energii,
- dywersyfikacja struktury wytwarzania energii elektrycznej poprzez wprowadzenie energetyki jądrowej,
- rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii, w tym biopaliw,
- rozwój konkurencyjnych rynków paliw i energii,
- ograniczenie oddziaływania energetyki na środowisko.
Przyjęte kierunki polityki energetycznej są w znacznym stopniu współzależne. Poprawa efektywności energetycznej ogranicza wzrost zapotrzebowania na paliwa i energię, przyczyniając się do zwiększenia bezpieczeństwa energetycznego, na skutek zmniejszenia uzależnienia od importu, a także działa na rzecz ograniczenia wpływu energetyki na środowisko poprzez redukcję emisji. Podobne efekty przynosi rozwój wykorzystania odnawialnych źródeł energii, w tym zastosowanie biopaliw, wykorzystanie czystych technologii węglowych oraz wprowadzenie energetyki jądrowej.
Kwestia efektywności energetycznej jest traktowana w polityce energetycznej w sposób priorytetowy, a postęp w tej dziedzinie będzie kluczowy dla realizacji wszystkich jej celów. Polityka stawia dwa ambitne cele w tym zakresie:
- konsekwentne zmniejszanie energochłonności polskiej gospodarki do poziomu UE-15,
- dążenie do utrzymania zeroenergetycznego wzrostu gospodarczego.
Projektowane działania w tym zakresie obejmują przygotowanie i wdrożenie systemu wsparcia w postaci białych certyfikatów poprzez Ustawę o efektywności energetycznej, stymulowanie rozwoju kogeneracji, wsparcie inwestycji w oszczędzanie energii, a także badań naukowych. Prowadzone będą także kampanie informacyjne i edukacyjne promujące efektywne wykorzystanie energii.
A co z bezpieczeństwem energetycznym?
Polska posiada znaczne zasoby węgla, które będą pełnić rolę ważnego stabilizatora bezpieczeństwa energetycznego kraju, co ma szczególne znaczenie wobec uzależnienia polskiej gospodarki od importu gazu (w ponad 70 proc.) i ropy naftowej (w ponad 95 proc.). Polityka energetyczna ukierunkowana będzie na dywersyfikację dostaw surowców i paliw, rozumianą również jako zróżnicowanie technologii, a nie jak do niedawna – jedynie zróżnicowanie kierunków dostaw. Wspierany będzie rozwój technologii pozwalających na pozyskiwanie paliw płynnych i gazowych z surowców krajowych.
